ديگر هيچ نخواه هيچ نپرس نگو كه

                     بانوي علف زارها

                                  راهبه ي دير ها

                                 خداي من چه بر سرت آمده است؟

مدت ها ست نه حرفي زده ام  نه چيزي نوشته ام .

 مدت ها بود كه از اين شهر از اين مردم چقدر كه دور مانده بودم و چقدر فاصله فاصله فاصله

 حالا باز گشته ام

                من

                     اينجا

                        و سفره 7 سيني كه  نمي دانم در كجاي ذهن متروكم به فراوشي سپرده شده بود

                    هنوز هم جان مي دهم براي مقدس زمپني كه گور آرزوهايم شد

           هنوز هم نفس هايم را مديون اين خاك گل آلودم هنوز هم مي شود شب هايي كه آواره ي  شنزار هاي اين كوير شوم

                    هنوز هنوز

                  هيچ چيز تفاوتي نكرده است مردم همان هستند كه بودند آفتاب /مهتاب /هوا/ زمين

          همه چيز را كه نگاه كني مثل گذشته هاي دورش بي هيچ تغييري اما من عوض شده ام

              نه  علف زاري برايم مانده است نه جاده اي و نه پايي براي دويدن

                   چند شمع

                                 گلاب 

                                           قرآن

                              و دختري كه ضجه ميزند در بالاي  گوري بي نشان

             امسال نه سفره 7 سين داشتيم نه دل خوش

            چقدر كه جاي خيلي چيزها خالي بود

                        خالي تر از هميشه

چقدر راحت حضرت خدا ما را بدون سفره و دستان او را بدون سمنو گذاشت

 آخر ميداني قرار بود او سمنوي امسالمان را بياورد اما حالا ديگر هيچ چيز از چشمانش باقي نمانده است كه بيايد

 و .......

و موهايش  رها شده دردست طوفاني سهمگين

        شب ها خوابم نمي برد 

                             لاي لاي در آغوشت

                    دلم حافظ و  شب يلدا مي خواهد

                 دلم و ان يكاد بار ها و بارها مي خواهد

                                     لاي لاي لاي.....

               بخواب كودك من

              يادت هست آن شب ؟...

                               غم دل تو را و

                                         اشك چشمان مرا...... ...

       1 روز

                 2روز

                       هر روز و هر روز

            من و گل هاي رز قرمزي كه هيچ وقت برايت نياورده بودم

 و جشن تولدي بدون كيك

              حالا تمام تولدهاي آدم ها را با گل رز و كيك جشن خواهم گرفت

 ساعت 9:55

             درست همان لحظه من

  سوره ي يس

            نذر هاي ساليا نه ام

                     و ماهي قرمزي كه چقدر تنها بود

                          يا محول .....

                                       يا حسين

                  دلم

                        دلم

                              دلم بوي خاك مي دهد

         لبخندي هم نزن كه بيچاره دخترك

ديوانه شده است چه كنم ديگر افتاده ام به گرد گيري و خانه تكاني.........

در آخرآخرین روزهای فصل برف و باد انتظارت راپایکوبی می کردم و تو آمدی نه خاطره ای داشتی از شب های پاریسی ات نه جنگلی و نه هیزمی

  فلسفه ی نقطه چین ها را هم که .....

                                این هم بماند

                                                 من

                                                           تو

         و یادبودی از چشمان وحشی ام

       و قول دادنت 

         قول میدهم به تمام مقدسات که این لحظات را جاودانه باقی بگذارم

 حالا باز هم نقطه سر خط......

. 

..

 به صلیب آویختنم را هزاران بار خواهی دید

            و جان دادنم

                       که ای کاش بار دیگر امیدی بود  دیداری و نگاهی

   من

             و   درخت کاجی که خودت خواستی بالای سرت باشد

                    نگاه کن مرا نگاه تو خوب است

                          مرا بس راه دور است

خدا را می یابم در فاحشه خانه هاحتی بیشتر از مسجدها 

               حالا تو چقدر که از رگ گردنت هم به خدا نزدیکتری

        به آسمان

                 به ستاره 

                         آرامشی بایدت 

         بگیر آسوده بخواب بی رنج و غصه

                فقط 20 تا 20 بهار 20 زمستان

                       مثل یک گل لاله پر پر شد و رفت

        الهی من بمیرم برای آن قلب رنج کشیده ات

              الهی من بمیرم

 که چقدر حیف شدی که حالا وقت رفتنت نبود.......

     هر روز برایت گل میفرستم

      هر روز هزاران هزار  بار خواهم مرد

         این روزها برایم اردستان حکم دیگری دارد

                   بیشتر از همیشه بیشتر از هر لحظه چقدر که دوست دارم این جا بودن را

         نترس نگران نباش کم نیاورده ام هنوز هستم

شاید این آخرین نوشته باشد شاید هم نباشد  اما حالا که افتاده ام به گردگیری بگذار بگویم که چقدر دلم تنگ میشود برای همه چیز هایی که در این 8 ماه پیدا کرده بودم

         برای وحید / لیلا/بهار / مهرداد/ محمد./ علی / مریم /سینا/ همه و همه

 برای آدم هایی که قرار بود دوست باشند اما دشمن هم نبودند

چقدر خندیدم  گریستم

 ممنونم برای همه ی کامنت ها / دلداری ها /امید ها/نا امیدی ها/برای تمام فحش هایی که از در و دیوار نثارم میشد

   ممنونم برای روزگارانی که با شما گذراندم

   و

  یک معذرت خواهی باقی خواهد ماند

      برای شب هایی که ملکه رویا   مي آمد     

                          و بعد چقدر سوال هایی که بی جواب میماند

حالا خوشحالم که دیگر فلسفه ی وجود این رویای بیداری برای کسی مهم نیست

                     رفتم مرا ببخش مگو او وفا نداشت

                  راهی به جز گریز و درد برایم نمانده بود

             به خدایم بسپارید

                                 رویا