این بار از لا به لای فصل برف و بادی می نویسم

           که روز ها و شب های زیادی را به انتظارش  گذراندم

              از جایی نزدیک به نقطه ی تلاقی آفرینش

                ازمیان معصو میتی بکر و دست نخورده

 چقدر اینجا  ماندن را دوست دارم

وقتی که اردستان به اصل خود بر میگردد

               سفید

                     سفید

                    یک دست سفید

                                  چون همان آردستان وحشی گسیخته ی قدیمی مان

 بار دیگر شهری که دوست داشتمش

                           و

  همان کوچه پس کوچه هایی که آواره ی انسان شدنش می شدم

                             باز گشتی بایدت........!

     چشمهایم ستاره می چیند

                           و

                         اشک های تلخم

                                            ستاره هایی که یتیم ندیدنت شدند..!