تمامِ‌ سرانگشتانِ سوخته‌ی من
                  لبريز از حروفِ رويا و لمسِ علاقه‌اند.
                                                نمی‌خواهم باورم کنيد!

              فقط ... می‌دانم که می‌فهميد،
                  هنوز هم
                از کِزکِزِ اين تاولِ چاک‌چاک و
                                   آماسِ اين دوپای سفر،
                                     عطرِ اميد و بوی بلوغ و ميلِ‌ ترانه می‌آيد.

                      من پيش از اين‌ها می‌خواستم
                                                 طوری پوشيده از شفای نور وُ
                                       مَرهمِ گفت‌وگو بگويم،
                                                      اما يکی از ميانِ شما نپرسيد:
                                اصلا تو اينجا چه می‌کنی

 
                            يا اين همه اشاره به نقطه‌چينِ شکسته يعنی چه!؟

                              حالا ديگر دير است
                             فقط به کسی نگوييد!