این بار از لا به لای فصل برف و بادی می نویسم

           که روز ها و شب های زیادی را به انتظارش  گذراندم

              از جایی نزدیک به نقطه ی تلاقی آفرینش

                ازمیان معصو میتی بکر و دست نخورده

 چقدر اینجا  ماندن را دوست دارم

وقتی که اردستان به اصل خود بر میگردد

               سفید

                     سفید

                    یک دست سفید

                                  چون همان آردستان وحشی گسیخته ی قدیمی مان

 بار دیگر شهری که دوست داشتمش

                           و

  همان کوچه پس کوچه هایی که آواره ی انسان شدنش می شدم

                             باز گشتی بایدت........!

     چشمهایم ستاره می چیند

                           و

                         اشک های تلخم

                                            ستاره هایی که یتیم ندیدنت شدند..!

۴ دی

          درخت کریسمس

                     کاج هایی پر از کلاغ های غمگین

                                                   و         

                                        اردستان کودکانه ام

                                                 بی حضور مسیح وعده داده شده              

                     حس غریبیست 

                          جایی میان بودن و نبودنت

                            پا پا نوِِ ِئل  مهربانم

                              کاش امشب می رسیدی

                                تا برایت می گفتم

                                     که چه اندازه تنهایی من بزرگ است    ..........!

                                     .......   نقطه سر خط  ........

                                  مریم مقدس    که بی گناه بار بر داشتی 

                                      برای ما  بخواه که به سوی تو می آییم