| تبليغات | X |
 |
دختری از لابه لای علف زارها |
 |
|
باز هم از راه رسید نیمه شعبان را می گویم مثل هر سال حافظم را بر میدارم می روم زیر نورماه غزل بخوانم و همچنان در انتظار او..... با یاد گل نرگس یک غروب تابستان روز جمعه و من با بغضی از جنس اشک های شور همه در حال بدرقه مسافری که به سوی نور روانه بود دیگه گریه امانم نمیده هق هق هق... یک روز دو روز..... و بعد معجزه ای از جانب تو پذیرایم میشوی به همین سادگی صفا و مروه دویدن های متوالی و تو را ندیدن طواف های پی در پی و تو را ندیدن آهای عزیز دل پس کجا ماندی؟ ۱۴ روز فرصت دارم هر لحظه ام می گذرد انتظار وعده ای که در خواب گرفته بودم میدانی تو را وعده ام داده بودند میدانی بی قراری یعنی چه نگاه کن! بی قراری یعنی من . یعنی وجودم قرار این نبود شرط این نبود شرط چشمهایت نبود که نبینمشان آهای عزیز دل پس کجا ماندی؟ و پایان روز چهار دهم جمعه ای غمگین و شب تا صبح هزاران بار دق کردن که آرزویم را اجابت نکردی و با دستان خودت نوازشم نکردی حالا این جا هستم کنار همان پنجره و آن گل قرمز کاش می گفتی از انتهای کدامین کوچه می آیی تا در مقابلت دیوار شوم نوشته شده توسط رویا با یک دنیا حسرت و چشمانی به راه او.. |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و هشتم شهریور 1384ساعت 14:8 توسط ملکه |
|
|
بلندتر از تمام خوبی های دنیا. دستانم رو به آسمان.. اگر به کسی نگوييد
نمیخواهم باورم کنيد!
|
|
2 نوشته شده در
شنبه نوزدهم شهریور 1384ساعت 20:14 توسط ملکه |
|
|
راهبه مریم مقدس که بی گناه بار بر داشتی برای ما بخواه که به سوی تو می آییم دلم می خواهد گیس های تمام د ختران و پسران این شهر را بکشم و بعد با هم برویم تاب بازی کودکانه ی مان را ادامه دهیم چه شده ؟ چه بر سرتان آمده است.... آن چه من شنیدم کلمات جاهلانی بود که چون شلاق بر سر و رویم فرود می امد مردم یک شهر مرا ناسزا گفتند شهری که دوستش داشتم و مردمی که بار ها و بارها برایشان گریسته بودم دل تنگشان شده بودم و برای تک به تک آن ها از روی صداقت دست تکان داده بودم اما مهم نیست من باز گشته ام همیشه باز گشته ام مرا تائید کنید یا انکار مرا بشنوید یا نه مرا دنبال کنید یا نه هیچ وقت خدا حافظی همیشگی نبوده ام باز گشته ام به این پناهگاه رویاهای باران خورده ام این شهر دوست داشتنی ام همیشه ...... حالا چادرم را بر سر می کنم میروم تا بدوم در میان آتشکد ه ها ی خاموش این شهر و بعد موهایم پریشان شود در باد و گونه هایم داغ قرمزی آتش های خاموش راستی چقدر چادر به قامتت می آید........... روزی راهبه ای بودم در معبدی و فرشته های حضرت خداوند که مرا و اردستان مرا محافظت می کردند اما اینک.... آه ... چه بر سرمان دارد می آید....؟ |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه پانزدهم شهریور 1384ساعت 16:27 توسط ملکه |
|
|
ما میتوانیم کودکی را که از تاریکی می ترسد حفاظت کنیم فاجعه آن زمانیست که انسان از نور بترسد یکی از کار هایی که خود را در اغوش آن افکندم کتاب بود ..خواندن خواندن و خواندن...... و مدت هاست هر چه که بیشتر مینوشم تشنه تر می شوم اگر دلتان خواست بعد از روز مره گی ها و تمام دویدن هایتان به این کتاب ها سری بزنید یادتان باشد فاجعه آن زمانیست که انسان از نور بترسد .. ۱ـ کیمیاگر نویسنده : پائولو کوئلیو ترجمه :آرش حجازی تحقق بخشیدن به افسانه شخصی یگانه وظیفه ی ادمیان است. همه چز تنها یک چیز است و هنگامی که آرزوی چیزی را داری سراسر کیهان همدست میشود تا بتوانی این ارزو را تحقق بخشی. ۲ـ رساله ای در باره عشق عطیه برتر نویسنده : پائولو کوئلیو ترجمه : آرش حجازی سه چیز می ماند ایمان .امید. عشق اما عشق برترین ان هاست ۳ـ دوستی صمیمانه با خدا نویسنده :جوی داو سون ترجمه:ایلیایی ( مقدس باشید زیرا من خدای شما قدوس هستم ! ) ۴ـ شازده کوچولو نویسنده: انتوان دوسن تگزو پری ترجمه:احمد شاملو روباه گفت: ادم فقط از چیزهایی که اهلی میکند می تواند سر در ا ورد. ادم ها دیگر برای سر در اوردن از چیز ها وقت ندارند.همه چیز را همین جور اماده ار دکان ها می خرند.اما چون دکانی نیستکه دوست معامله کند ادم ها مانده اند بی دوست... تو اگر دوست می خواهی خب منو اهلی کن! روباه گفت:ادم ها این حقیقت را فراموش کرده اند اما تو نباید فراموش کنی.تا زنده ای نسبت به انی که اهلی کرده ای مسئولی. ۵ـ ملا صدرا فیلسوف و متفکر بزرگ اسلامی نویسنده:هانری کوربن ترجمه:ذبیح ا.لله منصوری. نگاه کویری.... من از اردستان حرف میزنم با آن خیابان های خلوتش و آن قدمت مقدسش اردستان مثل قدیمش نیست به خداوندی خدا نیست نه رستمی مانده است نه سهرابی نه فرامرزی حالا میروم کنار قنات ار ونه زار زار اشک میریزم بعد تمام پله های متروک آن قنات دو طبقه را با سر عتی سر سام آور میدوم آن چنان که قلبم به شماره بیفتد شاهنامه باز میکنم به نیت تمام اسطوره های قدیمی..... کاش بودی کاوه اهنگر کاش بودی و میدیدی که ارگ دستانت....وای.... این اردستان فلسفه دارد اما اردستان بی فلسفه زیبا تر است دلم دیگر تاب ویرانی ندارد دستی بکش به روی همه ی جنازه های پوسیده موافقی ؟ برویم لباس بخریم ؟ آخر می خواهیم نو شدنمان را جشن بگیریم ملکه رویا.... |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه هشتم شهریور 1384ساعت 18:24 توسط ملکه |
|
|
این یک خاطره واقعی است از لابه لای روزهای سیزده سالگی ام
زندگی پیرمرد میگذشت هر روز در یک خیابان دراز با گاری فرسوده و کودکانی که لبخند هایشان را با صدای خسته ی او گره زده بودند آی بستنی دارم .. بستنی..! و تمام انرژی اش را در پاهایش جمع کرده بود و میدوید در انتهای کوچه های بن بست مدرسه... آفتابی سوزان طفلان معصوم این خط نهایت زندگی اش بود که خلاصه شده بود در خوراکی های گاری اش و یک خیابان دراز..
مدتی بود که دیگر صداهای آی بستنی بستنی نمی آمد و دخترک سر بر دیوار با ان نگاه تبدارش اما نمی آمد که نمی آمد!
شب شده بود که دخترک خوابش را دید در آرامشی ابدی و میان تابوتی سیاه رنگ
یک روز . دو روز . سه روز . گذشت و همچنان ..او در انتظار صدای ترق ترق چرخ های گاری و ناگهان در یک غروب جمعه یک پرنده مهاجر یک تابوت چوبی و نعش پیرمرد که به روی دست های تشیع کنندکان پیش می رفت
حالا من بزرگ شدم/ پیرمرد هم رفته پیش خدا اما هر وقت یک گاری میبینم با صدایی شبیه ترق ترق یاد پیر مرد می افتم که نگاهم می کرد و میگفت رویا بستنی می خری؟ بیچاره پسرم ...! هنوز جوونه.....
خونه اخرین امیده واسه ی خستگی هام خونه اخرین پناه واسه دل بستگی هام
یادش به خیر.. این دو بیت را روزی او میخواند. اویی که حالا دیگر نیست .... حتی نمی دانم مردگی میکند یا .... و من تمام شب را آرام آرام گریستم با چشمانم که بوی شرجی میدادند
اگر بخواهید خواهم گفت حال همه ما خوب است . . . اما باران که می بارد اخرین دلدادگی ها بر آب میرود
نوشته شده توسط رویا دخترکی که روزی میخواست با پول های قلکش پسره پیر مرد را زندگی بخشد...
|
|
2 نوشته شده در
شنبه پنجم شهریور 1384ساعت 16:2 توسط ملکه |
|
|
....... لای لای .. ... می خواهم در آغوشت گریه کنم بهترین لباسهایم را میپوشم و عطری میزنم که بوی میهمانی هایم را میدهد حالا این جایم ۲۱ شمع و ۲۱ سالگی ام که چه ساده گذشت باز هم از راه رسید تولدم را میگویم رویا امشب با ۲۱سالگی اش خدا حافظی میکند و بعد از مدت ها انتخاب غزل را به خود حافظ خواهد سپرد این ها را گفتم که بدانید هنوز هستم ! بایاداردستان با یاد اردستان و باز هم با یاد ار دستان به احترام چشم هایی که هنوز میشود برق آدم بودن را در ان به تماشا گرفت و به احترام گنجشک های اینجا که تیز هوش ترین موجوداتند خواستم بگذارم و بگذرم اما نشد ! جایی گیر کرده ام میان رفتن و نرفتن باقی مانده است حرف هایی که برای هیچ کس نگفته بودم.. شب ها که میخوابم یک جفت چشم مرا رها نمی کند کدام چشم؟؟ همان جفت چشم های نگران و سر زنشگر اردستانم نیمه شب بود که داشت نگاهم می کرد از بالای همان کوه/درست روبه روی پنجره اتاقم خوب بودن کلمه هیجان اوری نیست ومن نخواستم ابتدا از خوبی ها بگویم.خوبی در اینجا شکوه و عظمت خارق العاده ای ندارد خوب بودن یعنی بد نبودن و این معنی زیبایی نیست میتوانستم بگویم و بگویم و بگویم .و شما همچنان در خط اول جاده باقی بمانید در همان بهت زدگی تان .اما من این را هرگز نپذیرفتم کلاه گذاشتن و فریب دادن ذهن های کنجکاو چندان جالب به نظر نمیرسید خواستم با کلمات بازی کنم پس تاس انداختم هر ۲ رو ۶ بازی شروع شد ولی نمی دانم از برکت دنیای اینترنتی بود یا از قلم شکسته من که این قدر نوشته هایم بی حیا شدند.اندکی حوصله کن. ما همه انعکاس یک حقیقتیم! قداست یک روح عریان مذکر های مرد جماعت اردستان که روزی از خون سام پهلوان وجودشان را هستی گرفتند و بزرگ مردانی چون مدرس ها و فائق ها که رد پای این زمین مقدس را به دنبال خود یدک میکشند حالا کفش هایشان در یک قدمی پاهای شما....... نه! دورتر نروید جاده همین جاست می خواستم طعم رفاقت بدهند.... دستهایمان را می گویم می خواستم طعم خنده بر گیرد ...دل هایمان را میگویم میخواهم عظمت حضورتان پر رنگ تر شود چه شد ؟ نکند کم بیاورید! نکند می خواهید انکار کنید شب بویی هست و خدایی هست و آوازی و عطری..؟ تب ندارم هذیان هم نمی گویم.حالم خوب است... همشهری تو یی که با تمام سطر به سطر اردستانمان آشنایی به خاطر خدا در نگاهم صادق باش میرسد روزی که معجزه ای سر بزند.ناگهان صاعقه ای بر سرت فرود می آید .در یک حریق در یک انقلاب شگفت و یک باره همه چیز دیگر میشود .اسمان بالای سر دیگر میشود و زمین دیگر/هوای دیگر/نگاه دیگر/دل دیگر و جهان هستی.......و حتی خدا ...و..تولدی دیگر و عمری دیگر.... در نگاهم باش میخواهم عظمت حضورت را پر رنگ تر کنی! ماهی ها دارند جان میسپارند سهراب آب را که گلی کرد! و هزاران سوال بی جواب کدام ماهی؟کدام آب/کدام گل؟ این بار فرق دارد با رها کردن سر نوشتت به دست باد که هر چه بادا باد ! و بعد بنشینی در زلال ترین جوی آب زهم ماهی و لجن هایی که طعم زندگی در آن جاریست داری میفهمی سرنوشتت را به دست خزه های ته آب نسپاری! خوشحالم حالا فریاد میزنی هورا هورا هورا هورا......! فاتح شدم و من میدوم به بلند ترین ساختمان شهر برسم تا اسفندی دود کنم و بعد نذر میکنم به حرمت تمام بانو های تابستانی و تمام عالی جناب های سر چهار راه ها گفتم که تب ندارم هذیان هم نمی گویم از همان اول گفتم گله ای نیست فقط حرف هاییست برای همدردی با آن جفت چشمهای نگران اردستانم تا سامی دیگر کاوه ای دیگر و اسطوره ای دیگر از میان همین بانو ها و عالیجناب هایی که قلب هایشان طعم شکلات میدهد تاریخ شهر چشم به راه شماست ¤ بدرود ¤ نوشته شده توسط ملکه رویا سبز باشید
|
|
2 نوشته شده در
سه شنبه یکم شهریور 1384ساعت 21:30 توسط ملکه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
مرداد 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 مرداد 1384 |
| پیوندها |
|
RSS
|
